kitongzki

Tada! Because of my constant tardiness, I am getting a Writen Warning. Damn it. Well, ok, I think it's not my fault. Would never admit it is my fault. I tried to be early but the damn traffic won't let me. But in any case, they will just tell me to leave earlier. How much earlier. I have no idea.

I'll just sign the damn paper. No hard feelings. I don't give a shit. It's my birthday month so I won't let anything get in the way for me to be happy. At least for this month. So please guys, retract your PTOs for the love of God. I need a break. Please let me go to Pagudpod. Please... I am begging y'all. Please.

Just four days... Please... Just four days... November 14, 15, 16 and 17. Please... I'm sick and tired of being sick and tired. (What?!, never mind).

Currently feeling: aggravated

kitongzki

If you guys have a Multiply account.

Please add from9to10.multiply.com.

Let's support Katrina Ignacio and Sigourney Tulfo.

kitongzki

*Repost from Aui's blog.

I was reading my friend's blog kanina, gusto ko siyang ipasabak sa makasaysayang shaken-baby syndrome.

Ang kwento niya, meron siya dating gustong lalake at kumbaga daw sa pagkain, itong si guy A ay isang sisig.

Alam na ngang masama sa puso, pero ito pa rin ang hinahabol-habol.

Then, may dumating naman sa buhay ng friend ko, si guy B. Gustung-gusto ni guy B 'yung friend ko, pero ayaw naman niya kay guy B. Kumbaga raw ulit kasi sa pagkain, parang oatmeal si guy B.

Yes, healthy sa puso, pero sino nga ba naman ang taong takam na takam na lumantak ng Quaker Oats 'di ba?

Naaliw ako masyado sa comments ng mga tao sa blog niya. lahat kasi kami, chumi-cheer ng, "Go for the gold, Ate!" Yung isa pa, naglabas pa ng makabagbag-damdaming tanong na: "why is it that the good guy never gets the girl?"

Napaisip lang ako, parang totoo kasi 'yung sinabi nung huling nag-comment.
gan'un ba talaga, 'pag good ka, uuwi kang luhaan?'

Then, na-realize ko, hindi ko rin masisisi 'yung friend ko for wanting sisig.
I'm sure, hindi lang ako 'to. Marami sa atin ang nao-obsess about that sisig-person sa buhay natin.

And'yan 'yung luluha ka, magda-drama, magpapaka-emo at kung anu-ano pang forms ng pagsisira ng buhay.

Dahil hindi natin mahuli-huli 'yang last order ng sisig na 'yan.

Yang punyetang sisig na 'yan. kung tutuusin, sino bang nasa katinuan ang gustong kumain ng pinira-pirasong karne?

Tapos ise-serve sa'yo sa nakamamatay na hot plate? Tapos lalagyan ng kalamansi, sili, toyo tapos minsan meron pang fresh egg?

Ang sarap 'di ba? punyeta-shet.

Yung taong wini-wish mo na sana ikaw lang sa mundo ang nakaka-appreciate pero wit, meron na palang ibang naka-discover. Pero gan'un pa man, gustung-gusto mo ang kabalahuraan ng ugali niya.

Trip na trip mo ang pambabalewala niya sa'yo. Kilig na kilig ka sa mga semi-pahapyaw na bagay na ginagawa niya na minsan kahit masakit na, napapapikit ka sabay sabing, "this is the way i want to die."

Eat sisig, eat sisig!

Tapos, sasabihin sa'yo ni Waiter, "eto anak, maraming supply ng oatmeal. healthy 'to?" pero ayaw natin.

Kung anu-anong flaw ang nakikita. Kesyo childish, hindi swak ang taste namin sa music, hindi magkaugnay ang fashion sensibilities namin, or sadyang chaka siya.

Pero kung iisipin naman, handa kang pagsilbihan nitong oatmeal-person na ito.

Mas gugustuhin nating maging sisig-deprived habang buhay kesa mapurga sa oatmeal mula umaga hanggang gabi.

Pero baket? baket, baket?!!!!!???

Baket kung anong masama, siyang masarap? baket kung anong mabuti, siyang boring?

Kung ganito lang din ng ganito, may karapatan pa ba tayong manumbat sa taong nagdadamot sa atin ng sisig?

May karapatan pa ba tayong magmalaki na isa tayong catch kung tayo rin pala, ipinagdaramot ang sarili sa taong gusto tayo?

ARE WE BAD?!!!???!

COME TO THINK OF IT.. IT MAKES AN INSPIRING SENSE!!!

Currently listening to: Ne-Yo - Mad
Currently feeling: amused

kitongzki

... ang maliligayang araw!

Babalik na ako sa trabaho bukas matapos ang labing-apat na araw na bakasyon.

Madaming pangyayari sa buhay ko sa naka-lipas na labing-apat na araw.

Naka-punta na ako sa Ilocandia. Eto na yata ang pinaka-malupit kong bakasyon simula nung nabuhay ako. Napaka-saya sa Pagudpud at nagawa namin pag-haluin ang trabaho sa laro. Isa na yata ang Ilocos sa matatawag kong paraiso ng mga litratista. Sa dami ba naman ng pwede mong puntahan dun hindi ka mauubusan ng pwede mong litratuhan. Kumain ako ng curacha, bagnet, sinanglao, longganisa at empanada. Grabe sa sarap ang pagkain dun sa lugar na yun.

Nakita ko ng harapan ang windmills sa bayan ng Bangui at isa lang masasabi ko, malaki. Isang patunay na kaya natin gumawa ng isang sustainable source ng enerhiya.

Nakita ko ang Sinking Bell Tower ng Laoag. Sayang lang kasi napaka-daming kable ng kuryente at ng kung anu-ano ang nasa harap nito. Sana alisin yun. Dahil masakit sa mata ang makita yung ganon.

Nakita ko at naamoy ko si Pareng Ferds sa kanyang huling hantungan (nga ba...). Sa totoo lang, di ko alam kung si Pareng Ferds nga yung naka-higa dun sa malamig at mabahong kwarto na yun sa Batac.

Napuntahan ko ang simbahan ng Paoay. Napaka-ganda ng simbahan na yun. Kahit saang angulo mo tignan, napaka-galing ng pagkaka-gawa at ilang siglo na yata ang nakalipas nung ginawa yun.

Namasyal kami sa Vigan sakay ng isang kalesa. Dinaanan namin ang simbahan kung saan pinatay ang ama ni Bing Bong Crisologo. Dinalaw namin ang Bantay Bell Tower kung saan daw tumalon si FPJ. Dinaanan namin ang bahay kung saan pinanganak si Padre Burgos ng GOMBURZA na ang unang pumasok sa utak ko ay si Padre Damaso kaya napa-isip ako kung tunay na tao ba si Padre Damaso. Napanood din namin kung paano gawin ang mga paso at habang ginagawa yung paso, habang ginagamitan ng kamay ang pag-korte ng paso ay tumutugtog sa isipan ko ang Unchained Melody. Nakita din namin ang isang napaka-gandang hardin sa Vigan. Namasyal din kami sa Baluarte ni Kumpareng Chavit at nakita ko ang kanyang mga naglalakihang tigre at iba't ibang hayup. Lumakad kami sa kilalang Calle Crisologo at walang humpay ang pagkuha ng litrato.

Matapos yun, umuwi na kami. Sa mismong araw na yun naranasan kong magmaneho ng anim o pitong oras. Masayang roadtrip kahit na muntik akong ma-aksidente dahil sa lintek na motorsiklo. Pero salamat na rin at nakarating kami ng Maynila ng ligtas. Salamat sa Cobra Energy Drink dahil nanatili akong gising habang nag-mamaneho.

Nag-punta din ako sa likod ng MOA at ni-litratuhan ang pag-lubog ng araw. Isa sa pinaka-masayang araw ko yun.

Nag-birthday sa bahay at nag-mukmok sa kwarto. Nag-hapunan kasama ang pamillya at ilang kaibigan ng tatay ko.

Uminom sa bahay ng kaibigan ko.

Nag-street shoot kasama ang pinsan ko at kanyang boyfriend.

Uminom sa bahay ko kasama ang ilang kaibigan ko.

Tumambay sa bahay ng lola ko.

Sinamahan ko ang isang kaibigan sa Noel Bazaar para bumili ng regalo para sa pasko. Siya lang ang bumili, nag-tiis ako para maka-tipid.

Ayan yung mga ginawa ko habang naka-bakasyon ako. Bukas, balik na sa trabaho. Tapos na ang maliligayang araw. 

Currently listening to: mouse clicks and keyboard

kitongzki

Ika-27 ng Nobyembere. Unang araw ko sa trabaho matapos ang labing apat na araw na bakasyon kung saan ako nag-maneho sa kalsadang tila hindi nauubos, matapos ang higit sa dalawang libong pitik mula kay Trince (Canon 450D) at kung anu-ano pang pangyayari sa aking buhay.

Bumalik ako sa opisina at tila nakalimutan ko na ang lahat. Nakalimutan ko ang aking password sa aking workstation. Muntik kong makalimutan ang aking phone login. Nawalan ako ng access sa notepad at Filezilla.

Wala akong ginawa sa buhay ko noon sa opisina kundi dumaldal, mag-surf at kung anu-ano pang kalokohan. Buong araw ako naka-titig sa aking monitor at tila naghihintay sa wala.

Hindi mabilang na kumento sa mga blog ng kakilala at isa na dito ang litratong ginawa ni Kat kung saan parang nabasa siya ng tubig at biglang dumami. Sa isang reply niya sa kumento ko, sinabihan niya ako na nag-text siya sakin. Kamalasan naman at bawal ang mobile phone sa aming mga workstation dito sa opisina dahil mga mukha daw kaming magnanakaw ng credit card number.

Nang matapos ang isang napakahabang araw ng paghihintay ng gagawin sa opisina, dumercho ako sa Lung Center (smoking area ng opisina) upang mag-sunog ng baga. Matapos ang ilang minuto ng kwentuhan at kung anu-ano pa, dumercho ako sa locker room upang tignan ang aking mobile phone. Nakita kong mayroon akong limang mensahe. Dalawa dito ay mula kay Kat, isa mula kay Toti at dalawa mula sa paborito kong texter, ang Globe.

Una kong binasa ang mensahe ni Toti (ang bandista kong kaibigan na napaka-likot sa entablado), nagyaya siya uminom sa kanila. Nag-isip ako kung may okasyon at wala naman akong naalala kaya hindi na ako nag-reply para isipin niya na natutulog na ako. (Kinabukasan ko na nalaman na anibersaryo pala ni Camille kaya pala may maliit na celebration, pasensya na at hindi ko talaga alam. Happy anniversary nalang sa inyong dalawa!)

Sumunod ang mensahe ng Globe at ito'y binura ko na lamang dahil wala naman kwentang mensahe ito.

Binasa ko na ang mensahe ni Kat at siya ay nagyaya pumunta sa Gateway para sa ikalawang EB ng mga Pitikero. Nag-dalawang isip ako nung una dahil tila isang malaking parking lot ang kahabaan ng Ayala pero sinimulan ko narin mag-lakad mula opisina patungong MRT sa may SM. Medyo pawisan ako sa pag-lalakad dahil napaka-init kahit wala ng araw. Medyo malayo din ang aking nilakad dahil sa PeopleSupport ako. Mag-kabilang dulo ng Ayala ang nilakad ko pero ayus din dahil matagal ko ng hindi ginawa yun.

Pag-dating ko sa MRT Station, napa-isip na naman ako kung tutuloy ako dahil napaka-haba ng pila sa bilihan ng card. Masikip at mainit. May mabango at may mabaho, halu-halong amoy at talaga namang nakaka-hilo. Hindi ako maselan sa ganito pero yung mga panahong yun, dahil na rin siguro sa antok at gutom, nahilo ako. Nag-desisyon akong pumunta parin dahil mukha naman magiging masaya ang EB.

Habang naka-pila, medyo nairita ako sa tatlong matandang babae ang biglang sumingit sa pila na parang walang ibang taong naka-pila. Dalawang tao nalang ang pagitan mula sa akin at ang kahera ng biglang umeksena ang tatlong matanda. Doon ko lang naalala na hindi na nga pala kailangan pumila ng mga Senior Citizen, bakit, dahil nga Senior Citizen na sila. Kinalimutan ko nalang na nairita ako pero dahil sinulat ko na rin ito, may ideya ako, sana mag-karoon na lang ng isang takdang kahera para sa mga Senior Citizen at mga may kapansanan para naman mas madali para sa kanila at hindi na nila kailangan makipag-siksikan sa mga taong naka-pila at para narin maiwasan ang pagka-irita ng ibang tao. May katuturan ba ang aking ideya?

Balik sa EB, habang naka-sakay sa MRT, naka-tayo lang ako dahil sa dami nga ng tao at may dalawang babaeng biglang humaripas ng takbo papasok sa MRT at halos itulak ako. Buti nalang at babae sila dahil kung lalaki sila, baka pinatulan ko na sila.

Matapos ang ilang minuto at anim na istasyon ng MRT, bumaba na ako sa Araneta Center at inumpisahan kong lumakad patungong Gateway kung saan naghihintay sila sa Food Court.

Medyo naligaw ligaw pa ako ng konti dahil hindi ko naman talaga ako pumupunta sa Gateway. Una kong nakita si Kat dahil siya lang naman talaga ang kilala ko dun. Una ko siyang binati at ipinakilala niya ako sa mga Pitikero.

Nasa EB ang mga sumusunod.

• Alex - Ang tindero ng t-shirt na tila lumalaklak ng Cobra Energy Drink dahil sa taas ng kanyang enerhiya at kadaldalan.
• Vince - Ang taong steady na patawa-tawa lang pero kwela din.
• Jen - Ang taong perky at todo sa pag-ngiti at makulit din.
• Rachelle - Ang estudyante na walang tigil sa pag-pitik.
• Bea - Ang estudyante tulad ni Rachelle. Fine Arts student kaya astig!
• Drew - Ang taong naka Pilipinas Jacket ng Adidas na umorder ng mutant liempo ng dinosaur.
• Pot - Ang taong pormal ang get-up pero makulit din humirit.
• Chat - Ang taong naka-suot ng STAND UP shirt. Astig! 
• Kat - Ang taong maliit pero makulit at malakas _________. Fill in the blank nalang.
• Direk Coco - Ang taong mahaba ang buhok at makulit at masaya din kasama.

Ang mga Pitikero minus the Tindero

L2R: Chat, Pot, Vince, Drew, Kat, Keith, Jen, Bea, Rachelle, Direk Coco

Ayus ang grupo, masaya at mataas ang enerhiya. Paniguradong mauulit ang pag-sama ko sa grupong ito at sana sa mga susunod na pag-kikita ay makapag-shoot naman tayo o di naman kaya ay konting inuman para mas makilala natin ang isa't isa. Sana din sa may bandang Makati naman. Pero dahil kaladkarin akong lalaki, kahit saang sulok na Maynila ay ayus lang sa akin.

Currently listening to: DMB - The Space Between
Currently feeling: bored